कालिकोट — “अनुदान वास्तविक नवप्रवर्तकभन्दा पहुँचवालालाई बढी पुग्छ, असल उद्यमीले अनुदान होइन सहज वातावरण खोज्छ।” दिनेश शाहीको यो भनाइ कर्णालीका साना उद्यमीको साझा पीडा हो। उनका अनुसार पहुँच, शक्ति र कमिसनको संस्कृतिले साना उद्यमीलाई पछाडि धकेल्ने काम गरेको छ।
उनको गुनासो केवल भन्सार र प्रशासनिक झन्झटमा सीमित छैन। उनी भन्छन्, “राजनीति रोजगारी सिर्जनामा भाषणमै सीमित छ। उत्पादन र उद्योग बढाउने स्पष्ट योजना व्यवहारमा देखिँदैन।” शाहीको बुझाइमा यदि स्थानीय तहले साना उद्योगलाई प्राथमिकता दिने हो भने विदेशिन बाध्य युवाको संख्या घट्न सक्छ। उनका लागि राजनीति सेवा हो र उद्योग सिर्जना विकासको आधार।
राजनीति र रोजगारी: व्यवहारमा अन्तर
शाहीको अनुभवमा राजनीतिक दलहरू रोजगारी सिर्जनाको विषयमा गहिरो योजनाभन्दा भाषणमा केन्द्रित छन्।
“कुरा धेरै हुन्छ, तर उत्पादन र उद्योग बढाउने स्पष्ट योजना कम देखिन्छ,” उनी भन्छन्। “स्थानीय स्रोत र सीपलाई उपयोग गरियो भने रोजगारी यहीँ सिर्जना हुन सक्छ।”
सस्तो कलेक्सनदेखि उद्योग विस्तारसम्म
मान्मको जिरोपोइन्टमा उनले ‘सस्तो कलेक्सन’ नामक पसलसँगै चप्पल उद्योग र बल्ब उद्योग सञ्चालन गरेका छन्। सानो टिमबाट सुरु भएको कामलाई विस्तार गर्दै भविष्यमा ठूलो संख्यामा रोजगारी सिर्जना गर्ने उनको योजना छ।
उनको सपना स्पष्ट छ—कालिकोटलाई आत्मनिर्भर बनाउने।
“हामीले यहाँ उत्पादन गर्न सक्यौं भने पैसा यहीँ घुम्छ, रोजगारी यहीँ बन्छ,” उनी भन्छन्।
प्रेरणाको सन्देश
दिनेश शाहीको कथा एउटा व्यक्तिको मात्र होइन, कर्णालीका सम्भावनाको कथा हो। अभाव, दुर्गमता र नीतिगत जटिलताबीच पनि इच्छाशक्ति भए परिवर्तन सम्भव छ भन्ने उदाहरण उनी बनेका छन्।
जनप्रतिनिधि भएर पनि मेसिन अगाडि उभिने उनको छवि समाजका लागि सन्देश हो—
पदले होइन, कर्मले पहिचान बनाउँछ।
सानो उद्योगबाट सुरु भएको यो यात्रा भविष्यमा कालिकोटमै उद्यमशीलताको लहर बन्न सक्ने संकेत हो। र कर्णालीका युवाका लागि यो नयाँ बाटोको आशा पनि बनेको छ।
